تقويت قدرت باروري مردان با ژل كمك‌كننده اسپرم




دانشمندان انگليسي موفق به دستيابي به بينش‌هاي جديد در مورد دلايل ناباروري مردان شده‌اند كه نويددهنده درمان‌هاي جديد در آينده است.

به گزارش سرويس علمي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)،‌ باروري مردان تا پيش از اين تا ميزان زيادي ناديده گرفته شده و اغلب زنان مجبور به مصرف داروهاي سنگين يا انجام روشهاي پرهزينه و تهاجمي بودند. اين در حالي است كه نيمي از مشكل ناباروري در ميان زوج‌ها مربوط به مردان است.

اكنون بررسي يك جنبه حياتي باروري مردان كه چگونگي شناور بودن سلولهاي اسپرم بوده، دانشمندان دانشگاه بيرمنگام را قادر به شناسايي درمانهاي بالقوه جديد براي تشديد سلولهاي باروركننده مرد كرده است.

اين دانشمندان موفق به شناسايي نوعي تركيبات شيميايي شده‌اند كه قابليت شناوري سلول‌هاي اسپرم را افزايش داده و به باور دانشمندان مي‌تواند به افزايش تعداد سلولهاي داراي قابليت دستيابي به تخمك كمك كند.

محققان در حال حاضر در حال استفاده از اين تركيبات براي توليد يك ژل جديد هستند كه شانس باروري طبيعي را بدون نياز به روشهاي پرهزينه‌اي مانند لقاح مصنوعي، افزايش دهد.

اين پژوهش همچنين مي‌تواند به پزشكان در انتخاب سلول‌هاي سالمتر براي استفاده در روشهاي كمكي مانند لقاح مصنوعي و تلقیح داخل رحمی كمك كند.

درمانهاي باروري اساسا بر پايه كمك به اسپرم در دستيابي به تخمك است. اكثر اين درمان‌ها شامل انجام عمليات تهاجمي بر روي زنان حتي در صورت سالم بودن آنها است.

دانشمندان اكنون در مراحل اوليه آزمايش‌هايي هستند كه باعث شناور شدن اسپرم‌هاي بيشتر در گردنه رحم مي‌شود بدين معني كه اسپرم بيشتري قادر به ورود در رحم خواهد بود. اين كار باعث افزايش قدرت باروري خواهد شد.

دانشمندان در آزمايش‌هاي خود دريافتند كه سلولهاي موفق‌تر اسپرم به شيوه‌هاي خاص، خود را حركت مي‌دهند. آنها اكنون در تلاش براي ثبت مولكولهايي هستند كه قادر به افزايش اين حركت اسپرم‌ها با هدف تركيب آنها در يك ژل هستند تا زوجها بتوانند از آن براي افزايش قدرت باروري مردان استفاده كنند.


نویسنده : P. Jabbarzadeh | بیوتکنولوژی و نانوتکنولوژی | ارسال نظر: 0 | ارسال به یک دوست  نسخه مناسب برای چاپ

محقق ايراني موفق به ساخت نانوحسگر عضله مصنوعي شد




محقق ايراني دانشگاه «ماين» و همكارانش با تقليد از گياه «ونوس فلاي ترپ» موفق به ساخت نانوحسگري شده‌اند كه مي‌تواند بخشي از عضله مصنوعي باشد.

به گزارش سرويس فناوري ايسنا، «ونوس فلاي ترپ» نام گياهي است که مي‌تواند حشرات بسيار کوچک را به ‌دام انداخته و بخورد. مکانيسم به‌ دام اندازي اين گياه به شکلي است که روي دو دهانه اين گياه موهايي وجود دارد که اگر مگس يا عنکبوتي روي اين دهانه حرکت کرده و به اين تارها برخورد کنند، دهانه به سرعت بسته مي‌شود، اين کار در چند صد ميلي ثانيه اتفاق مي‌افتد و مانع از فرار حشره مي‌شود.

پژوهشگران از اين سيستم الهام گرفته‌اند تا روبات‌هايي را با استفاده از مواد مصنوعي توليد کنند. محسن شاهين‌پور و همکارانش از دانشگاه «ماين» با الهام از اين گياه، نانوحسگرهايي را ساخته‌اند که بسيار نازک و انعطاف‌پذير است. اين نانوحسگر مي‌تواند بخشي از عضله مصنوعي باشد.

با اين سيستم مي‌توان عضلات مصنوعي که به وسيله الکتريسيته تحريک مي‌شوند را توسعه داد و از آنها براي درمان بيماراني که از مشکل عضلاني رنج مي‌برند استفاده کرد.

نتايج اين تحقيق در قالب مقاله‌اي تحت عنوان Biomimetic robotic Venus flytrap (Dionaea muscipula Ellis) made with ionic polymer metal composites در نشريه «Bioinspiration & Biomimetics» به چاپ رسيده است.

شاهين‌پور در اين مقاله روش طراحي جديدي براي اين حسگر با استفاده از کامپوزيت فلز پليمر ارائه کرده است.

در سال 2000 اين گروه تحقيقاتي اولين مدل حسگري مبتني بر ترموديناميک برگشت ناپذير خطي و تعادل نيرو و جريان را ارائه کردند.

مکانيسم اين حسگري و عملگري در کامپوزيت فلز پليمر برمبناي سازماندهي يوني است که به‌ دليل اعمال ميدان الکتريکي يا در اثر خم شدن يا تغيير شکل مکانيکي ايجاد مي‌شود. اين کار موجب مي‌شود تا کاتيون‌ها تغيير سازماندهي داده و پتانسيل الکتريکي ايجاد کنند که به آن «پديده پويسون» گفته مي‌شود.

از آن جايي که عملکرد اين سيستم بسيار شبيه گياه «ونوس فلاي ترپ» است، بنابراين مي‌توان از آن به عنوان حسگر و عملگر استفاده كرد. براي طراحي اين سيستم، محققان کامپيوزيت فلز پليمر را به‌ صورت تار مانند روي ورقه‌هايي از همين کامپوزيت قرار دادند. اگر ماده روي اين تارها قرار گيرد آنها به‌ هم متصل مي‌شوند.

شاهين‌پور و همکارانش اين سيستم را به‌ صورت عملي تست کردند، نتايج نشان داد که تقليد از اين گياه به ‌خوبي انجام شده است. توسعه عضلات مصنوعي اهميت زيادي داشته، به ‌طوري که در بخش پزشکي و مهندسي قابل استفاده خواهد بود.


نویسنده : P. Jabbarzadeh | بیوتکنولوژی و نانوتکنولوژی | ارسال نظر: 0 | ارسال به یک دوست  نسخه مناسب برای چاپ

كنترل روند پيشرفت سرطان ميسر شد




استاد پرديس علوم دانشگاه تهران موفق به طراحي و ساخت بيوسنسوري شد كه مي‌تواند ميزان بهبودي و پيشرفت بيماري سرطان را در بدن نشان دهد.

دكتر پرويز نوروزي، استاد شيمي تجزيه پرديس علوم دانشگاه تهران در گفت‌وگو با خبرنگار علمي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، با اشاره به طراحي و ساخت اين بيوسنسور جديد گفت: با استفاده از حسگر زيستي ساخته شده در مركز الكترو شيمي دانشگاه تهران و با همكاري پژوهشكده علوم غدد و متابوليسم دانشگاه علوم پزشكي تهران، مي‌توان ميزان رشد سرطان درخون و يا ميزان بهبودي افراد پس از عمل جراحي را مشخص كرد و به طور كلي اين تكنيك به عنوان يك آشكار ساز در يك سيستم جريان تزريقي استفاده مي‌شود.

وي افزود: براساس نوع پاسخي كه اين بيوسنسور مي‌دهد مي‌توان مشخص كرد كه سرطان و يا عامل بيماري به چه ميزان در بدن پيشروي كرد كه اطلاع از اين مساله پس از عمل جراحي از اهميت خاصي برخوردار است.

نوروزي تصريح كرد: روش‌هاي معمول كه يك نوع آن آزمايشگاهي است بسيار زمان‌بر هستند. به طور كلي حتي براي اندازه گيري نشان گر آن بيماري روزها وقت صرف مي‌شود اما با استفاده از حسگر زيستي ساخته شده حداكثر ظرف يك ساعت ميزان رشد و يا بهبودي سرطان مشخص مي شود.

وي خاطرنشان كرد: در استفاده از اين بيوسنسور يك قطره خون از فرد بيمار دريافت مي‌شود تا ميزان نشان گر مورد نظر اندازه گيري شود كه اين نشان گر بيانگر ميزان بهبودي يا پيشرفت يك بيماري است و پزشك براساس آن مي‌تواند تجويز داروها را تنظيم كند.


نویسنده : P. Jabbarzadeh | سرطان و سلول های بنیادی | ارسال نظر: 0 | ارسال به یک دوست  نسخه مناسب برای چاپ

نابودی ویروس HIV با مهندسی ژنتیکی سلول های بنیادی




پاسخ لمفوسیت های T کشنده ویژه HIV یکی از اجزای اصلی در کنترل همانندسازی HIV در انسان می باشد اما سرانجام در مبارزه با ویروس شکست می خورد. بنابراین توسعه راه های ارتقا و بازگرداندن پاسخ لمفوسیت های T می تواند در دراز مدت به سرکوب HIV و پاکسازی بدن از ویروس منجر شود.

بر پایه تحقیقات قبلی، سلول های بنیادی انسان قادرند از نظر ژنتیکی تغییر یافته و به سلول های جنگنده با ویروس HIV تبدیل شوند. از اینرو یک تیم تحقیقاتی از مرکز تحقیقات ایدز UCLA نشان دادند که سلول های دستکاری ژنتیکی شده می توانند سلول های آلوده به ویروس را در یک موجود زنده مورد حمله قرار دهند.

نتایج این تحقیق که در 12 آوریل 2012 در ژورنال Plos Pathogene منتشر شده است حاکی از آن است که برای اولین بار سلول های بنیادی خونی دستکاری شده، می توانند سلول های ایمنی را تشکیل دهند که در سرکوب ویروس HIV در بافت های زنده یک مدل حیوانی موثر هستند.

Scott G. Kitchen سرپرست گروه تحقیقاتی (استادیار پزشکی در بخش هماتولوژی و انکولوژی دانشکده پزشکی David Geffen و عضو موسسه ایدز UCLA ) گفت: ما بر این باوریم که این مطالعه زمینه را برای استفاده بالقوه از این رویکرد در مبارزه با عفونت HIV ، برای از بین بردن ویروس از کل بدن افراد آلوده فراهم میسازد.

دانشمندان در تحقیقات قبلی، با استفاده از لمفوسیت های T کشنده CD8+ (سلول های T کشنده که به مبارزه با عفونت ویروسی کمک می کنند) که از یک فرد آلوده به ویروس دریافت کرده بودند، موفق شده بودند که مولکولی را به نام گیرنده سلول تی (T Cell Receptor) شناسایی کنند. TCR، به طور خاص یک اپی توپ از پروتئین Gag ویروسHIV را هدف قرار می دهد و سلول های T را در شناسایی و از بین بردن سلول های آلوده به HIV هدایت می کند.

اگر چه سلول های T قادرند سلول های آلوده به HIV را تخریب کنند اما به اندازه کافی برای پاکسازی کل بدن از ویروس وجود ندارند، از اینرو محققان ژن TCR را کلون کردند و از آن برای مهندسی ژنتیکی سلول های بنیادی خون انسان (Human Hematopoietic Stem Cells) استفاده کردند.

آنها بر اساس مدل جانشینی (Surrogate) از یک موش بهره جستند تا با استفاده از آن، عفونت HIV و پیشرفت آن در انسان را شبیه سازی کنند. از اینرو کبد و تیموس جنینی انسان را در یک موش کشت داده و HSCs مهندسی شده را به تیموس انتقال دادند تا به سلول های T کشنده CD8+ انسانی تمایز یابند.

سلول های بنیادی دستکاری شده به جمعیت وسیعی از سلول های CD8+ ویژه HIV تمایز یافتند. اکنون این سلول ها می توانند به طور خاص سلول های حاوی پروتئین های ویروس HIV را مورد هدف قرار دهند.

محققان با یک سری از آزمایشات که روی خون محیطی، پلاسما و اندام های موش در 2 هفته و 6 هفته پس از انتقال سلول های دستکاری شده انجام دادند، دریافتند که تعداد سلول های T کمک کننده CD4 (سلول های سفید خون که در اثر عفونت HIV کاهش می یابند) افزایش یافته در حالیکه سطوح HIV در خون کاهش یافته است.

سلول های T ویژه HIV انسانی در بافت های متعدد موش یافت شدند. بنابراین اصلاح ژنتیکی HSCs انسانی با یک TCR کلون شده اجازه می دهد که سلول ها در بدن به طور صحیح تمایز یافته و به منظور مبارزه با عفونت به ارگان های مختلف مهاجرت کنند.

این نتایج نشان می دهد ژن درمانی با استفاده از سلول های بنیادی یک رویکرد عملی در درمان عفونت های ویروسی مزمن باشد.

منبع: وبلاگ بیوساینتیست (bioscientist.blogfa.com)
[ارسال شده توسط Bioscientist]


نویسنده : P. Jabbarzadeh | سرطان و سلول های بنیادی | ارسال نظر: 1 | ارسال به یک دوست  نسخه مناسب برای چاپ

تلاش دانشمندان براي توليد واكسن درمان تمام سرطان‌ها


دانشمندان مدعي توليد واكسني شده‌اند كه به گفته آنها مي‌تواند با هدف قرار دادن يك مولكول خاص كه در 90 درصد انواع سرطانها وجود دارد، انواع سرطان را درمان كند.


به گزارش پايگاه ايران بيولوژي به نقل از سرويس علمي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، اين روش درمان به سيستم ايمني بيماران اجازه مي‌دهد اغلب سرطانهاي رايج مانند پستان و پروستات را سركوب كنند.

نتايج كارآزمايي‌هاي باليني اوليه نشان‌دهنده قابليت ايجاد يك واكنش ايمني توسط اين واكسن در بيماران و كاهش سطوح بيماري در آنها بوده است.

محققان اكنون اميدوارند كه بتوانند كارآزمايي‌هاي بزرگتري را در بيماران براي اثبات تاثيرگذار بودن آن در برابر سرطان‌هاي مختلف به انجام برسانند.

اين دانشمندان بر اين باورند كه مي‌توان از اين واكسن در مبارزه با تومورهاي كوچك در زمان تشخيص زودهنگام آنها يا كمك به جلوگيري از بازگشت و انتشار بيماري در بيماراني كه تحت انواع درمان مانند جراحي براي حذف سرطان از بدن خود قرار گرفته‌اند، استفاده كرد.

سلول‌هاي سرطاني معمولي به سيستم ايمني بدن بيمار حمله مي‌كنند تا آنها را به عنوان خطر بازشناسي نكند. با اينكه سيستم ايمني معمولا به سلولهاي خارجي مانند باكتريها حمله مي‌كند، تومورها از سلولهاي دچار نقص در بدن به وجود مي‌آيند.

اين در حالي است كه دانشمندان موفق به شناسايي مولكول MUC1 شده‌اند كه در مقادير زياد بر روي سطح سلولهاي سرطاني وجود داشته و مي‌توان از آن در كمك به سيستم ايمني براي شناسايي تومورها استفاده كرد.

اين واكسن جديد كه توسط شركت دارويي Vaxil Biotheraputics ساخته شده از بخش كوچكي از اين مولكول براي تحريك سيستم ايمني براي شناسايي و تخريب سلولهاي سرطاني استفاده مي‌كند.

انتشار نتايج رسمي اين آزمايشات نيازمند آزمايي‌هاي بيشتر براي اثبات موفقيت واكسن بوده كه دانشمندان اميدوارند تا شش سال آينده وارد بازار بشود.

اين واكسن درماني در درجه اول به جاي جلوگيري از ابتلا، براي ارائه به بيماران مبتلا به سرطان براي كمك به مبارزه با بيماري طراحي شده است.
[ارسال شده توسط صفا]


نویسنده : P. Jabbarzadeh | سرطان و سلول های بنیادی | ارسال نظر: 0 | ارسال به یک دوست  نسخه مناسب برای چاپ

تصاويري ترسناك از امپراتوري ميكروب‌ها در يك قطره آب!


يك فارغ‌التحصيل هنرهاي چندرسانه‌اي دانشگاه علوم پايه سالتسبورگ با تصويربرداري از حيات موجود در يك قطره آب توانسته پديده‌هاي جالب و ترسناكي را به ثبت برساند.

به گزارش سرويس علمي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، كلمنس ويرث، ويديوي خود را «امپراتوري ميكروب‌ها» ناميده كه در آن به ثبت مناقشات مولكولي و درگيري‌هاي ميتوكندريايي پرداخته است.
اين محقق اتريشي با استفاده از شيوه‌اي موسوم به «ميكروسكوپي زمينه تاريك» و اتصال يك دوربين به ميكروسكوپ با استفاده از يك آداپتور موفق به ثبت اين تصاوير جالب از جهان ميكرو شده است.
نتيجه آن، تصاويري از موجودات ريز ترسناك بوده كه در حيات 15 دقيقه‌اي خود به جدال و درگيري با هم مي‌پردازند.

يكي از ميكروب‌هاي موجود در اين فيلم موسوم به «Volvox» از حياتي 200 ميليون ساله برخوردار است.
[ارسال شده توسط صفا]




[ ادامه مطلب ... ]


نویسنده : P. Jabbarzadeh | آلبوم عکس زیست شناسی | ارسال نظر: 3 | ارسال به یک دوست  نسخه مناسب برای چاپ

کشف پروتئین شکست دفاع سلولهای سرطانی


تحقیقات جدید محققان دانشگاه کالیفرنیای جنوبی روی پروتئینی متمرکز شده که می‌تواند به تحقیقات آینده پزشکان برای شکستن دفاع سلولهای سرطانی و آماده کردن آنها برای درمان کمک کند.

به گزارش خبرگزاری مهر، در شماره 23 مارس ( 4 فروردین) مجله شیمی زیست شناختی، گروهی از دانشمندان به ریاست کلوین جی. ای دیویس نشان می دهد که یک پروتئین که از آن به عنوان " Nrf2" یاد می شود، توانایی سلول را با افزایش حالت ژن کلیدی برای از بین بردن پروتئینهای آسیب دیده به منظور رویارویی با فشار اوکسیداتیو مدیریت می کند.

به طور کلی باید از فشار اکسیداتیو پرهیز کرد، از این رو مصرف غذاهایی که سرشار از آنتی اکسیدانها هستند (چون میوه ها و سبزیجات) برای ممانعت از ایجاد فشار اکسیداتیو در سلولها توصیه می شود تا خطر بیماریهایی چون سرطان، بیماریهای قلبی، سکته و آلزایمر که به فشار اکسیداتیو مرتبط هستند کاهش یابد.

اما در رابطه با سلولهای سرطانی اگر بتوان پاسخهای " Nrf2" را روزی به طور انتخابی از بین برد، درمانهایی چون شیمی درمانی و پرتو درمانی می توانند موثرتر باشند.

براساس گزارش ساینس دیلی دیویس اظهار داشت: یکی از مشکلاتی که وجود دارد این است که سلولهای سرطانی نسبت به این درمانها مقاوم می شوند و خود را با شرایط موجود تطبیق می دهند.

پروتئین " Nrf2" یک فاکتور رونویسی ژنتیکی است به این معنا که به رشته های خاصی از دی ان ای متصل شده و فرآیند کپی کردن طرحهای موجود در رشته های دی ان ای را در آنزیمهای اصلی برعهده دارد.

این تحقیقات با حمایت موسسه های ملی بهداشت و موسسه علوم بهداشت زیست محیطی انجام شده است.


نویسنده : P. Jabbarzadeh | سرطان و سلول های بنیادی | ارسال نظر: 2 | ارسال به یک دوست  نسخه مناسب برای چاپ

موش ها اَوَتار پزشکی ما می شوند


فیلم اَوَتار را دیده اید؟ وقتی که انسانی در جای یک موجود فضایی قرار می گیرد و اَوَتار دارد. حالا ممکن است در آینده شما هم یک اَوَتار واقعی داشته باشید.

اما در دنیای واقعی قرار است یک موش نقش اَوَتار ما را بازی کند تا به حل مشکلات پزشکی مان کمک کند. ایده این است که در آینده وقتی به بیمارستان مراجعه می کنید، علاوه بر معاینه و آزمایش ها، یک موش هم به شما اختصاص پیدا کند.

حیوانی که سیستم ایمنی اش تضعیف شده و یک پیوند از بافتی کوچک از بدن شما دریافت می کند. حالا بدن این موش سیستم ایمنی بدن ما را تقلید می کند یا اینکه سرطان ویژه ای از بیمار را دریافت کرده است. پزشکان می توانند داروهای مختلفی را ابتدا روی موش آزمایش کنند تا ببینیند کدام یک با بدن شما سازگاری بیشتری دارد. پزشکان طراح این ایده می گویند در این صورت حتی اگر اشتباهی هم صورت بگیرد اشکال چندانی ندارد، چرا که ما مشغول آزمایش روی یک موش هستیم. در بررسی های مختلفی که تا اینجا انجام شده، نتایج نسبتا موفقیت آمیزی به دست آمده است.

برای مثال در سرطان پانکراس یک بیمار، بخشی از تومور را به یک موش پیوند زده اند تا ببیند داروی جدید آنها روی تومور موثر است یا نه. نتیجه هم نشان داده که دارو در این مورد موفق عمل کرده است. هر چند پیش از آنکه دارو برای بیمار آغاز بشود او متاسفانه فوت کرده است. در بررسی دیگر، سیستم ایمنی بدن یک بیمار را با پیوند مغز استخوان و تیموس در یک موش شبیه سازی کرده اند.

این کار چند هفته زمان برده اما در نهایت موش تقریبا تمام سیستم ایمنی فرد را تولید کرده است. آنها قصد دارند از این موش ها برای بررسی درمان های دیابت استفاده کند. هر چند هنوز استفاده از موش ها به عنوان اَوَتار پزشکی در مراحل ابتدایی کار است و هزینه و وقت زیادی می برد.

اما گام جدیدی برای ایجاد درمان های اختصاصی و شخصی برای بیمار و بیماری است که ژنتیک فرد را هم در درمان دخیل می کند و می تواند افق جدیدی برای علم پزشکی باز کند. البته در این میان کسی نیست که نظر موش ها را در این مورد بپرسد.

منبع خبر: سایت نارنجی (www.narenji.ir)

[ارسال شده توسط Bioscientist]



نویسنده : P. Jabbarzadeh | بیماری های ژنتیکی و ژن درمانی | ارسال نظر: 0 | ارسال به یک دوست  نسخه مناسب برای چاپ


زمان بازسازي صفحه :0.5161 ثانيه, 0.0580 براي هر جستجو .